Blow Up II

wystawa fotografii Agnieszki Prusak

galeria "Na dole", wernisaż: 2 sierpnia godz:19:00

2.08.2011 - 15.08.2011 / Wstęp wolny

„...Nie chodzi o pokazanie świata za murami jako przestrzeni egzotycznej, wywołującej ciekawość ze względu na niedostępność i tajemniczość lecz o skłonienie ludzi żyjących na wolności o spojrzenie w lustro.

Moi bohaterowie żyją, oddychają i czują, maja czas, ale czy my mamy ten czas? W wiezieniu fotografowałam ich około 11 miesięcy i jestem z powiększonym bagażem.

„Blow Up” to powiększenie, powiększenie do formatu galerii, uczuć, codziennych zmagań z poczuciem winy, z samym sobą, powiększenie w samotności, powiększenie do wyczerpania granic...”

Agnieszka Prusak

O wystawie „Blow up”:

Cykl czarno-białych klasycznych fotografii zebranych pod wspólnym tytułem „Blow up”, czyli „Powiększenie”, Agnieszka Prusak zrobiła we wrocławskim Zakładzie Karnym. Artystka nie tylko udokumentowała miejsca i ludzi, ale, dzięki wizualnej ekspresji, wydobyła dodatkowe, często przerażające sensy.
Wystawa składa się z kadrów uchwyconych w czasie spacerów po więziennym dziedzińcu, fotoreportażu z więziennych cel, który pokazano w formie slideshow, a także niewielkiej instalacji, nazwanej kartoteką. W drewnianym pudełku wykonanym przez jednego z więźniów i ofiarowanym autorce wystawy, umieszczone zostały zdjęcia portretowe skazanych. Przegląda się je jak fiszki w bibliotece.
Zaprezentowane zdjęcia skomponowane zostały na zasadzie gry światła i cienia zamkniętych w dynamicznych kompozycjach. Są tu wymowne rastry, kontrasty, czy też wyciemnienia. Jednak projekt Prusak ma wymiar nie tylko artystyczny, ale przede wszystkim mentalny. Autorka zdobyła zaufanie więźniów, którzy zgodzili się na publikację swoich wizerunków.

Jak w "Powiększeniu" Antonioniego Prusak na podstawie zdjęcia opowiada straszną historię. I choć nie wiemy, w jaki sposób przedstawione osoby złamały prawo, co zrobiły, to możemy być pewni, że kara izolacji, wykluczenia, sprawy ich pokuty nie rozwiąże.
Wielu modeli fotografki pręży muskuły, wzmacnia swe ciało, choć wie, że nie prędko będzie mogło ono opuścić więzienne mury. Jest to rodzaj sztuki dla sztuki, choć dającej nadzieję na przetrwanie. Fotografowani ufnie spoglądają w obiektyw, choć wiedzą, że będą narażeni na ocenę. Czy są pozbawieni lęku przed osądem, czy też nie zastanawiają się nad tym?

- Wielu próbowało grać przede mną kogoś innego - przyznaje Agnieszka Prusak. - Jednak te pozerskie foty w ogóle mnie nie interesowały. Po ich odrzuceniu pozostały obserwacje, w których skazani obnażają swoją twarz. Często są bezbronni, zagubieni, słabi. Nie chcą być takimi widziani, ale zgodzili się na wystawienie tych zdjęć. Nie traktuję wystawy jako oczyszczenia, formy wybaczenia i zmazania win, ale jest to, moim zdaniem, pierwszy krok do zrozumienia ich losu. Wystawa ma charakter socjologiczno-psychologicznego studium postaci, jest dokumentem przerażającego, niedostępnego ogółowi świata.

Agata Saraczyńska, Gazeta Wyborcza

AGNIESZKA PRUSAK - jest wrocławską artystką młodego pokolenia: malarką, rysowniczką, ilustratorką, autorką kilkudziesięciu wystaw w Polsce i zagranicą. W 2003 r. ukończyła Wydział Malarstwa w pracowni prof. Aleksandra Dymitrowicza na wrocławskiej Akademii Sztuk Pięknych. Od kilku lat zajmuje się również fotografią podejmując między innymi tematy zaangażowane społecznie.

Zawodowo jako Kierownik Działu Edukacji Kulturalnej wrocławskiego Ośrodka Kultury i Sztuki jest autorką i wykonawcą projektów społeczno-kulturalnych np. („Moje Marzenia”), organizuje między innymi plenery i warsztaty malarskie dla dzieci niepełnosprawnych w ramach „Dolnośląskiej Akademii Plastycznej”

Stworzyła „LEKCJE KULTURY” w ramach których, do dzisiaj, dla ponad 1700 niepełnosprawnych dzieci, młodzieży i osób starszych z blisko 70 domów pomocy społecznej, zakładów opiekunczo-leczniczych i domów dziecka, zorganizowała nieodpłatny przyjazd do Wrocławia połączony ze zwiedzaniem Muzeum Narodowego, Panoramy Racławickiej czy uczestnictwem w spektaklach i przedstawieniach w Operze i Teatrze Polskim.

Prowadzi również autorski projekt plastyczny „SZPITAL W KOLORZE” realizowany w Zakładzie Karnym Nr 1 we Wrocławiu przy ul.Kleczkowskiej, na terenie więziennej pracowni plastycznej. Uczy osadzonych historii sztuki, technologii malarskich i malowania a stworzone przez nich prace w postaci obrazów – kopii dzieł impresjonistów, prac rzeźbiarskich, trafią na oddziały szpitalne ciesząc pacjenta kolorem w codziennej szpitalnej szarości.